veleta

Vandaag, na enkele dagen minder (tot heel slecht) weer in de hogere bergen, zou ik dan toch naar de Veleta kunnen fietsen. Voldoende eten en drinken meenemen, extra kledij (ik ga van 700 naar 3350 meter) en je weet nooit, een extra binnenbandje. De eerste 3 km zijn nog vrij vlak. Dan begint de beklimming, in 3 schuifjes, van de Veleta. Eerste schuifje is al meteen het lastigste! Op 1500m ligt de top van wat ze in de Vuelta steevast de Alto de Monachil noemen, maar hier eerder bekend staat als El Purche. Een 3e naam die ik tegenkom is de Puerto del Muerte (!!). Maxima % tot 18% in de slotfase. Straf ding! Enkele jongere freaks halen me in. Als ik hen vraag waar ze naar toe rijden luidt het antwoordt: "El Purche!". Ik moet nog zo een 1800m hoger geraken. Dus reserves inbouwen! Een echte afdaling is er niet. Ongeveer 1 km naar beneden en dan terug omhoog. Collado de Salinas (2165m) is het volgende trapje. Kun je op verschillende manieren bereiken. Een makkelijke (12km lang) aan 5% en een lastigere klim van 8 km (8%). Ik neem de korte klim. Je komt uit de bossen. Krijgt er schraler grasland en rotspartijen voor in de plaats en een eerste zicht op de Veleta (3383) en Mulhaçen (3478). Hoogste toppen van dit oeroude bergmassief. Op de Salinas kan ik kiezen: Licht afdalen en iets drinken en ravitaillering zoeken in Pradollano (2150) of het hoger zoeken in Bar Hoya de la Mora (2500 m). Ik kies voor de Bar. Op die manier wordt de trip toch weer 2km korter (wel weer steiler). Ook zie ik er tegenop om een beetje af te dalen en dat dan daarna terug omhoog te moeten fietsen. 't Is zo al zot genoeg. De bar is open! Drinken, eten, (zou De Cauwer zeggen) en kledij in orde brengen voor de laatste horde: Naar 3350m! De weg, tot dan toe eigenlijk niks op aan te merken, vertoont al snel hele gaten. Het wordt alleen maar erger. Kapot gereden door de 4x4 wagens die hier ook in de winter naar de telescopen en radioantennes gaan. Er zijn trouwens nog enkele andere onderzoekcentra daar in de buurt. Tja, zonder die dingen was er waarschijnlijk zelfs geen weg! Langzaam wordt de Veleta groter. Ik zie witte lijnen op de flank. Dat is de weg! Uit ervaring weet ik dat dit de sneeuw is die aan de kant is geschoven om verkeer toe te laten. Wind en koude beginnen te overheersen. Gelukkig komt de zon regelmatig piepen, en dat scheelt een heel stuk! Zelfs op de kleinste versnelling trap ik in deze ijle lucht nog te zwaar. Snel uitgeput dus, maar veel trager trappen geeft andere problemen. Dus regelmatig even pauzeren. Gebruiken om foto's te nemen. De laatste 2 km ga ik meer te voet dan te fietsen. Er is geen wegdek meer, en of je rijdt (stapt) in de modder of je hobbelt tussen grote keien. Daar is een racefiets niet echt voor gemaakt. ik raak tot op 3356m. Boven me is de top. Ik zou de fiets op de rug moeten nemen, of daar achterlaten. Hoe dan ook waait de wind heel hard en ik kan in mijn handschoenen geen foto's maken... Dus die laatste 20m hou ik het voor gezien. Ik ben zo hoog als kan naar de top gefietst! De afdaling is superslecht (eerste deel)! Proberen materiaal "levend" te houden. Na 11 lange km bereik ik eindelijk terug Bar de la Hoya! Eten drinken, en... beslissen om de andere weg terug te nemen. Eerst Pradollano (waar dan ook maar niks open is! - en waar ook dat heel grote topsportcerter staat waar waarschijnlijk nu enkele toppers de Tour aan het voorbereiden zijn.), dan langs de lange kant naar de top van de Monachil om daar dan de duik naar Guejar Sierra te maken. Van daar uit is het nog 12km licht (nu ja - 400m dalen) bergaf naar Granada. Eerst grootse zichten (niet op foto te vatten) van de Sierra Nevada, dan de beslotenheid van de nauwe kloof van Guajar Sierra... Het stuwmeer... Mooi! Nog een terrasje doen en dan zit de fietsreis er op. Morgen nog naar Malaga - toerist uithangen(!) en donderdag naar huis.